غروب آن روز پاییزی آخرین ملاقات بود و هر دو باید برای انجام کارهایشان از هم جدا می شدند

قهوه ای خوردند و از دوره گردی یک جفت گردن بند خریدند که دفترچه ای داشت که اصلا در نگاه

اول قابل تشخیص نبود .

پیتر با خنده نگاهی به ماری می کند و می گوید پدر بزرگ من یک اسکاتلندی اصیل است فکر کنم

دیگر برایت یادگاری نخرم !

ساعتی بعد مرد جوان با ترن به سمت موناکو می رود و ماری هیچگاه منظره جدایی در ایستگاه را فراموش

نمی کند چند هفته بعد نازی ها تا پاریس رسیده اند و فرانسه اشغال شده است و پیتر به جنبش مقاومت

می پیوندند .

حال تنها راهی که برای اطلاع از احوال مرد برای ماری مانده نامه هایی است که گاهی پستچی محله

ششم برایش می آورد در نامه ها خبری از جنگ نیست و زن تنها جملات عاشقانه را می خواند .

نامه ها همه با شماره برایش نوشته می شود و بالای نامه مرد با دقت فراوان شماره ای با لاتین می نویسد

نامه بیست هفتم کوتاهترین نامه بود

عزیزم ،تو تمامی دلیل بودن من

فرصتی نیست شاید لحظه ای دیگر اسیر دست سربازان شوم نامه را به دست کودکی داده ام تا به پست بدهد

دوستت دارم ،فراموشم نکن!

جنگ که تمام شد زمان زیادی بود که از  مرد خبری نداشت تا اینکه مردی برایش چند تکه از وسایل شخصی

او  را که اداره پلیس پیدا کرده بود برایش آورد

عطری که او برایش خریده بود و چند تکه دیگر و جفت گردنبند!

دفترچه گردنبند را باز کرد با خون روی صفحه اول نوشته شده بود نامه بیست هشتم

در هر برگ تنهاسه الی چهار کلمه بود

ماری عزیز

شاید تنها نفسی

با مرگ در این

سیاهچاله فاصله دارم

اما بدان تنها

دلیل مبارزه و بودنم

تو بوده ای و بس

برای آنکه روزی با

تو کنار ایفل قدم

بزنم و تنفس کنم

قهوه و نگاهی رودرو

همه عشق من تویی

اگر زنده ام دلیلش تویی

رنگ نوشته ها کمتر می شود وماری با چشمان اشکبار ادامه می دهد

فردا نزدیک است

و اینبار در طلوع

ایستگاه خواهم آمد

نوه پدر بزرگ اسکاتلندی

پیتر

***

پ.ن :از همه دوستان بابت بی مهری و سر نزدن معذرت

پ.ن:نوشتن برایم از فتح اورست سختتره و تخیل مشکل شده،کتاب پیشنهادی ام همین

کتاب خانم گالداوا اگر درست نوشته باشم ساعت چهار صبحی بنام او مرا دوست می داشت

پ.ن:حالمان خوب است و سلامتیم چرا اینجوری نیگا می کنین

صدای زوزه گرگها قطع نمی شد وباد با چنان  شدتی به چادر می خورد که فکر می کردی
هر لحظه باید منتظر باشی تنها سر پناهت آسمان باشد.
مردمان این کوهها باید آدم هایی مقاوم باشند که سرما و مشکلات را تحمل می کنند .چند ماهی است
که در این کوهستان از زندگی و جنگ برای یک روزنامه محلی خبر ارسال می کنیم تنها دلخوشی مان
برای  زنده بودن  جوانی راهنما و امان نامه ایست که از یکی از روسای قبائل برایمان گرفته است.
از سر شب نسرین تب شدیدی کرده است و اسد همان جوان راهنما رفته است تا کمی دارو بیاورد اما
نیروهای ارتش تپه را زیر آتش گرفته اند و او تا صبح نخواهد رسید .
پاهایش را میشورم و دستمالی بر سرش می گذارم و دستانش را در دست می گیرم ،دستانش را کمی
مالش می دهم تا گرم شود .از این که این تب قطع نمیشود دارم دیوانه می شوم .
یاد داستان هایی که از مرگ شنیده ام آزارم می دهد ،رفتنش برایم دوبار مردن است.هم دوست است
و هم عشق و هم همکاری بی نظیر !
از چادر بیرون می آیم ،مردانی با صورتهایی پوشیده و قطاری از فشنگ بر دوش با لباسهای پشمی
سیاه و تیره در کنار آتشند ،یه میانشان می روم ،نگاهم می کنند و یکیشان جلو می آید ،صاحب صدایش
می کنند ،با اسلحه اش راهم را سد می کند
-زنم داره میمیره ،دکتر می خوام !
فقط نگاهم می کند تازه می فهمم که فارسی خوب نمی داند همان جمله را به انگلیسی تکرار می کنم
خنده ای می کند و به من می فهماند که در این زمان چه سوال احمقانه ای کرده ام !
می خواهم که کمکم کنند اما به یاد می آورم نگاههایی که به نسرین می کردند برای آنها مرگش بهتر
از زنده بودنش بود در فکر این مردان  زنی چون او فاسد و هرزه است.
صاحب دوباره برمی گردد و با انگلیسی دست و پا شکسته می فهمم که تنها اوست که دیبرستان رفته
و همه این مردان طالب راه نجات من و زن همراهم از گمراهی را توبه می دانند تا شاید خدا کمک کند
تا زن همراهم در پاکی  بمیرد ،قرآنی به من می دهد و به چادر اشاره می کند و به من می فهماند که باید
بروم .به سوی چادرم برمی گردم ،نسرین هنوز در تب می سوزد باز هم پاشویه می کنم
کتاب خدا را در دستانم می فشارم و بر قلبم می گذارم تنها راه نجات شاید او باشد ،کتاب را بار می کنم
و شروع به خواندن می کنم بارها هنگام خواندن می ایستم و نسرین را نگاه می کنم در میان سوره ها
کوثر را بارها می خوانم و نذر می کنم که اگر به پای دره رسیدم مدرسه ای بسازم تا دیگر جنگی نباشد
آرام آرام پلکهایم سنگین میشود ...
نمی دانم چه وقت سپیده می زند اما وقتی بهوش می آیم مردی با لباس سفید بالای سرم است
-نگران نباشید شما و همسرتون خیلی آسیب دیدید اما شانس آوردین ،چرخبال تو راهه
به اطرافم نگاه می کنم مردان صاحب چون برگهایی خزان زده در میان کوهستان پراکنده اند .
پ.ن1بی ربط 1:این روزها خیلی اوضاع اقتصادی سخت و استخوان شکن است و بنده حقیر
باید مقاومت کنم تا چیزی را که با سختی ساخته ایم از دست ندهیم اگر کمتر سر می زنم بابت
مشغولیات است
پ.ن2:نمایشگاه رفتیم مثل همیشه ،تا کی باید ناشران با آثار قبل از تیر و کمون دلخوش باشند
تنها چند نام جدید دیدم از چند ناشری که چون تک درخت میان بیابان ایستاده اند ولی خدایی
بوی کتاب توی کتابفروشی های انقلاب کجا رفت !
اما از حق نگذریم و به وزارت ارشاد تبریک بگم  خدایی ساندویچ منوعتر شده بود و بستنی نیز هم !

-دکتر امیدی نیست ؟
-مرگ و زندگی دست خداست ،تا صبح امیدواریم برگرده!
سالها با هم دوست بودند از مدرسه ابتدایی ،از آن روز اول مدرسه .جواد حالانویسنده پاره وقت یک
 روزنامه محلی شده بود .خانواده اش مهاجرت کرده بودند واین روزها تنها بود .تنها دلخوشی اش
قناری اش بود و گاهی هم قهوه ای که با مهیار  می خوردند.
مهیار اما زندگیش متفاوت تر بود ،نوازنده ،استاد دانشگاه و این اواخر سیاست پیشه !
شغل جدید باعث شده بود کمتر با هم باشند و امشب هم جلسه مهمی بود ،موضوع مهیار بود او
باید یک پله بالاتر میرفت و برای یک مبارزه در کارش نماینده میشد اما دوستش با قلبی که هر
لحظه امکان ایستادنش بود روی تخت بیمارستان بود.
صدای دکتر از هر طنینی رساتر بود .چیزی نمی شنید جز تا صبح!
می دانست که نمی تواند یک تصمیم را عقب بیاندازد و تا امروز هم همه را منتظر گذاشته است
اما یک چیزی به او می گفت نه !
خواست برود اما نتواست اتومبیلش را روشن کند .سرش را روی فرمان ماشین گذاشت
تا صبح ...
لبخندها و اشک های او را  آن روز که اولین جایزه اش برای موسیقی  را گرفت انگار
روی شیشه های ماشین نمایش داده می شد .
دستش را داخل داشبورد برد و سازدهنی اش را برداشت ،اس ام اس دوستی را خواند
کجایی مرد ،اگه نیایی تو دنیای سیاست کارت تمومه !
بی تفاوت موبایلش را روی صندلی پرت کردنگاهی به آسمان کرد و ساز را روی لبانش نهاد
 ،گاهی می گریست و گاهی نجوا کرد ،با سازش با خدا مناجات کرد
آنقدر ادامه داد تا خوابش برد
صبح که شد با صدای ضربه های انگشتان دکتر از خواب پرید
-خوشحالم،معجزه اس !

نمیتونم بگم چی شده اما دیشب برای اینکه ناراحت نشین گفتم تا صبح !

مرد اینبار سازش را بروی لبانش گذاشت و آهنگ شاد کودکانه اش را نواخت .
پ.ن:این داستان تقدیم به دوست خوبم ندا که زحمت این قالب زیبا رو کشیده است.
پ.ن2:پائولو یه جمله داره که من عاشقشم با این مضمون  بهشت جایی است که کسانی که دوستانشان
را جا می گذازند راه نمیدهند.